Beter bestaat. Ook voor mij.

Britt was 21 toen zij beschreef hoe haar wereld na bijna tien jaar overleven steeds kleiner was geworden.

Ze had meerdere behandelingen gevolgd en was uiteindelijk als ‘te complex’ vastgelopen in de hulpverlening. Tijdens haar eerste sessie trilden haar benen zo hevig dat lopen nauwelijks lukte.

Pas toen ze na afloop opstond, merkte ze dat haar benen niet meer trilden. Ze voelde weer kracht — in haar benen en vanbinnen.

Na drie sessies schreef Britt dat zij zichzelf stap voor stap begon terug te vinden, weer zin had in het leven en voorzichtig weer over de toekomst durfde te denken. Zij was er nog niet en herstel bleef een proces. Maar haar kern was helder: zij was niet langer slachtoffer van de gevolgen van posttrauma. Zij had de regie.

Dit is een persoonlijke ervaring. Een resultaat van de één is geen belofte aan de ander.