Je ligt in bed, maar je hoofd probeert nog iets op te lossen. Dat gesprek van vanmiddag. Die rekening. Wat er morgen op je afkomt. Je bent moe en wilt slapen. Toch lijkt er eerst nog iets geregeld te moeten worden voordat je kunt ontspannen.
Nog één ding, dan kan ik rusten
Ik kende dat. Overdag bleef ik werken, zorgen en regelen. In bed was ik nog bezig met brieven, geld, pijn en gesprekken die soms nog moesten plaatsvinden. Ik dacht dat ik rust zou vinden als ik alles maar goed genoeg begreep of kon uitleggen.
Soms lukte er iets. Een probleem was opgelost, een dreiging even weg. Dan zakte de spanning. Dat noemde ik rust, terwijl ik ondertussen bleef opletten of er alweer iets aankwam. In De Manke Wolf beschrijf ik wat ik opnieuw heb leren kennen: opluchting kwam als het gevaar even weg was. Rust betekende dat ik me veilig genoeg voelde om niet voortdurend te hoeven scannen.
Als je vooral die opluchting kent, is het begrijpelijk dat je naar de volgende oplossing blijft zoeken. Ook wanneer je al vrij bent. Je probeert de voorwaarden voor rust te regelen: eerst dat gesprek achter de rug, eerst zekerheid over morgen. Maar er kan altijd iets bijkomen. Zo verhuist het werk van overdag met je mee naar bed.
Mijn problemen waren echt. Ze vroegen om besluiten en soms om actie. Alleen werd niet iedere nachtelijke gedachte daarmee ook een oplossing. Ik kon uren ergens mee bezig zijn en de volgende ochtend vooral uitgeput wakker worden.
Miranda kon weer beter slapen
Miranda Zandbergen schreef in haar Google-review dat ze voortdurend aanstond, slecht sliep en niet kon ontspannen. Na haar begeleiding schreef ze:
“Ik slaap beter ik sta weer positief in het leven en heb nu de tools om dit te blijven doen.” — Miranda Zandbergen
Ze eindigt met vertrouwen in de toekomst. In haar verhaal krijgt beter slapen daarmee ook een vervolg: hoe ze wakker wordt en naar het leven kijkt. Dat is waar ik met iemand naartoe wil werken. Dat je verschil merkt in de uren die je werkelijk leeft.
De dag mag eindigen met iets dat nog openstaat
Ik heb leren rusten terwijl er nog iets te regelen was. Mijn verantwoordelijkheid verdween daarmee niet. Ik hoefde haar alleen niet meer ieder wakker moment te dragen. Er kwam tijd terug waarin ik kon genieten en werkelijk ergens bij kon zijn.
Daarom ben ik benieuwd naar wat er gebeurt op een avond waarop je niets meer hoeft te doen. Kun je die avond ook beleven, of ben je je in gedachten nog overal op aan het voorbereiden? Dat verschil vertelt meer dan het aantal vrije uren in je agenda.
Wanneer je dat herkent, kunnen we onderzoeken wat jou zo bezig blijft houden en wat je nodig hebt om weer tot rust te komen. Zodat naar bed gaan ook weer het einde van je dag kan zijn.